Nieuw leven en nog meer honing

Dit jaar, wat later dan normaal, zijn er weer kuikentjes geboren. Een nestje van 4 kuikentjes wat uiteindelijk door 3 kloekjes is uitgebroed. Het leek er in het begin op dat het haantje de eitjes niet goed bevruchtte, maar het is dus alsnog goed gekomen. Het ras dat we houden zijn Serama’s. Dit is het kleinste kippenras ter wereld. Ze hebben een hok, maar lopen eigenlijk altijd los door de tuin.

De bijen hebben ook hard doorgewerkt en ik heb dan ook de zomerhoning mogen oogsten. Deze is uitzonderlijk lekker. In Sittard staan veel Lindebomen rondom de bijenstand. In de zomer is dit dan vaak de overheersende smaak. Een beetje muntachtig. Is ook lekker maar ik houd zelf meer van een iets kruidiger of vollere smaak bij de honing. Toen de Linde hier begon te bloeien is er een aantal dagen een enorme bak regen uit de lucht gevallen. Ik denk nu dat daardoor de Lindedracht erg is tegengevallen. Dit is ook merkbaar aan de opbrengst. Hierdoor is de smaak, en natuurlijk valt daarover te twisten, echter een stuk beter geworden.

Naast de honing uit Sittard is er nu ook de primeur uit Voerendaal. Slechts een kleine hoeveelheid, maar een duidelijk te proeven verschil in smaak. En natuurlijk weer honing uit Heerlen. Door een fout van mij is de hoeveelheid wat minder want ik heb het volk op een ongunstig tijdstip gesplitst. Maar de smaak is erg goed.

Bezoek in de Gaard en raampjes branden

Vorige week kwam Wiel, een bevriende oud-collega, langs om eens te zien of die verhalen over de bijen ook wel echt waar zijn. Het werd een hele leuke middag. Eerst gezellig gepicknickt in de boomgaard met Nadja, Sara en Lou erbij en daarna lekker even bij de bijen gekeken. De vader van Wiel heeft vroeger ook bijen gehouden en hij had nog een oude schouwkast liggen. Dit is een smalle kast waar 2 broedraampjes onder elkaar inpassen. De zijkanten zijn van glas waardoor je dan mooi kan zien wat er normaal in de kast gebeurd. Ik was zeer vereerd dat hij deze voor mij had meegenomen. Een echte aanwinst voor de imkerij en erg leuk voor workshops en voorlichting.

Een terugkerend werkje voor de imker is het insmelten van raampjes. De bijen krijgen een raampje met een waswafel erin die ze zelf verder uitbouwen tot cellen die ze kunnen volstoppen met honing of eitjes. De waswafel moet op het raampje bevestigd worden. Dit gebeurt door de ijzerdraadjes die in de raampje gespannen zijn te verhitten (met een oude transformator) waardoor de waswafel vastsmelt.